Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του | από την Ιωάννα Θεοχαροπούλου (2/8/2010)

Ήταν που ήταν στραβό το κλίμα – κλήμα , το έφαγε κι ο γάιδαρος και αποστράβωσε … Σοφές κουβέντες από απλούς ανθρώπους. Βέβαια το κλήμα ήταν στραβό αλλά το άλλο κλίμα δεν ήταν καθόλου κακό .Αντιθέτως ήταν ευνοϊκότατο και όλα πήγαιναν καλά για τους έχοντες και τους κατέχοντες. Τώρα που ξεκίνησε βέβαια η κατρακύλα θα μας πάρει όλους η μπάλα και τους έχοντες και τους μη έχοντες .Περισσότερο  όμως τους μη έχοντες γιατί οι καημένοι πιστεύαμε κι ελπίζαμε ότι θα γίνουμε έχοντες. Και ευνοούσαμε τις απατεωνιές και αποθεώναμε τους απατεώνες. Τους ζηλεύαμε και τους προσεγγίζαμε με ευλάβεια και δουλοπρέπεια προκειμένου να πάρουμε κάτι από τη …λάμψη τους.Η Ελλάδα ευνοούσε τις απατεωνιές. Εμείς οι ίδιοι ευνοούσαμε τις απατεωνιές. Και όχι μόνο τις ευνοούσαμε αλλά τις ενθαρρύναμε προτιμώντας τους επαγγελματίες εκείνους που  είχαν τα «μέσα» να κάνουν τη δουλειά μας. Τους χαρακτηρίζαμε  πιο έμπειρους, πιο γνώστες, πιο μάγκες. Φυσικά λέγαμε ψέματα.  Και δεν λέγαμε απλά τα πράγματα με το όνομά τους. Τους θέλαμε γιατί ήταν «μπασμένοι» στα κόλπα. Επειδή ήταν  κολλητοί με τον προϊστάμενο της εφορίας, επειδή ο αδερφός τους  ήταν διευθυντής σε τράπεζα, η γυναίκα τους μεγαλογιατρός και ο κουμπάρος τους δήμαρχος. Όλες  οι υπηρεσίες στα πόδια μας. Εφορίες, νοσοκομεία, πολεοδομίες, τράπεζες.  Όλα θα δούλευαν για μας, αρκεί να είχαμε τους κατάλληλους ανθρώπους στην κατάλληλη θέση. Ας τολμούσε  κανένας  μηχανικός να μας  πει ότι ο ημιυπαίθριος  χώρος δε γίνεται δεύτερο μπάνιο , ο  λογιστής  ότι ο ισολογισμός της επιχείρησής μας  δε θα βγει μηδέν στη χειρότερη περίπτωση ή ο δήμαρχος ότι δεν μπορεί να φτιάξει τη λακκούβα μόνο μπροστά από το σπίτι μας. Γινόμαστε άγρια θηρία και απειλούσαμε θεούς και δαίμονες . «Αν δεν μπορείς εσύ θα πάμε αλλού, θα ψηφίσουμε άλλον την επόμενη φορά ,θα σε διαπομπεύσουμε». Και φυσικά δε λέγαμε την αλήθεια, ότι δηλαδή δεν έγινε η δουλειά μας επειδή αυτό που ζητήσαμε ήταν παράνομο αλλά διότι ο επαγγελματίας ήταν ανίδεος, ανεπαρκής. « Έλα μωρέ τι ξέρει αυτός; Τώρα βγήκε στην πιάτσα.» Έτσι διαιωνίζαμε το πρόβλημα και το μεταφέραμε στις επόμενες γενιές και ποτέ δεν γινόταν κάτι.  
Μέχρι που ήρθε το Δ.Ν.Τ.(Το ακρωνύμιο σημαίνει δυναμίτης;) .Τώρα μας φταίνε όλοι:Οι Γερμανοί, οι Τούρκοι, οι Αμερικάνοι. Οι πολιτικοί, οι πρωθυπουργοί, τα σκάνδαλα . Τα χρώματα (ροζ), τα κόμματα και τα αρώματα (της εξουσίας). Μόνο εμείς οι καημένοι δε φταίμε, οι φουκαριάρηδες, οι μεροκαματιάρηδες. Που μέχρι πριν λίγο γευόμαστε στιγμές τύπου Δυναστείας (η γνωστή σειρά) με γκλάμορους  επώνυμα ντυσιματάκια (τώρα ξαφνικά και τα κινέζικα δεν είναι και τόσο άσχημα…), με οικιακές βοηθούς μέρα παρά μέρα (Άντε καλέ τι μας έκανε η κυρα-Μαρία. Καθαρό είναι το σπιτάκι μας. Αφού δεν μπαίνει κανείς –συμπληρώνω εγώ -λόγω περιορισμένης κοινωνικότητας) .Και να οι εκδρομές και να οι δεξιώσεις και να οι επιδοτήσεις και να τα δάνεια και να οι πίνακες του …τάδε (Τι δεν τον ξέρετε;). Θα μας κοπούν τώρα  και τα δάνεια για να επιστρέψουμε στο παλιό σοφό γνωμικό «Όταν έχω θα το πάρω» ή στο άλλο το καλύτερο «Όσα έχουμε , τόσα χαλάμε», Γιατί μέχρι τώρα ίσχυε «Όσα μας δίνουν , τόσα χαλάμε).Αααααααααααααχ! Πόσο θέλω να το βγάλω από μέσα μου αυτό το αχ! Δεν είναι ότι δε θα ζήσουμε. Νομίζω μάλιστα ότι θα ζήσουμε καλύτερα γιατί θα γίνουμε πιο ουσιαστικοί. Θα επιστρέψουμε στο αγροτόσπιτό μας (πάει η φάρμα), στις διακοπές με σκηνή (πάει η παραθαλάσσια μεζονέτα ), στον κήπο με τα αγγουράκια μας (κι αυτά βιολογικά δεν είναι;), στα δείπνα με παρεούλα στο σπίτι (δε λέει έξω με τόση φασαρία) και μια στήλη ΠΡΟΠΟ έτσι για το καλό (πάει το χρηματιστήριο).Δε θα πάθουμε τίποτε. Όλα καλά θα πάνε!
Είναι που είμαστε ευκολόπιστοι και ελαφρόμυαλοι. Που  ζούσαμε με την ψευδαίσθηση της πολυτέλειας και τα πρότυπα της τηλεόρασης . Είναι που δεν εκμεταλλευτήκαμε τις ευκαιρίες και χάσαμε το τρένο. Περισσότερο όμως με πληγώνει που χάσαμε τις αξίες μας. Πιστέψαμε στο εύκολο χρήμα, φιλούσαμε τα πόδια απατεώνων και τους παρακαλούσαμε να μας βάλουν στην ομάδα τους, μάθαμε στα παιδιά μας ότι όλα είναι εύκολα αρκεί να είσαι έξυπνος, δηλαδή απατεώνας. Αξιοπρέπεια, ευαισθησία, αξιοκρατία χάθηκαν από το λεξιλόγιό  μας ως φέρουσες μια νότα ρετρό . Υπερπαραγωγή, λέει σήμερα η νεολαία για να περιγράψει κάτι ωραίο. Αυτό ζούσαμε . Μια υπερπαραγωγή με πρωταγωνιστές και παραγωγούς εμάς τους ίδιους. Και μόλις το ρευστό τελείωσε καταλάβαμε ότι γυρίσαμε μια σαπουνόπερα και τίποτε παραπάνω. Ας μαζέψουμε (ό,τι μπορούμε) κι ας μαζευτούμε (εάν μπορούμε)!
Κι όπως λέει ο φίλος μου ο Κεφάλας (που καθόλου κεφάλας δεν είναι) κάθε κατεργάρης στον πάγκο του…