Editorial | Τεύχος 15

Ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο με κάτι ναύτες τρελούς πειρατές …αυτό θα θυμίζει σε λίγο καιρό η Ελλαδίτσα μας. Γιατί την λεηλατήσαμε. Και οι ώμοι της δεν άντεξαν. Τα πόδια της λύγισαν. Οι θάλασσές της δεν χώρεσαν ούτε την πανίσχυρη ναυτιλία της. Μια χώρα με 4.000 νησιά και 16.000χμ ακτογραμμής έχει εν έτει 2010 μόλις 19 μαρίνες ενώ η γειτονική Κροατία με το 1/3 διαθέτει 108.Τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς, η Μικρασιατική Καταστροφή, η τραγική συνθήκη της Λωζάνης, 2 Παγκόσμιοι Πόλεμοι, ο Εμφύλιος, η Χούντα και τώρα η μεγάλη οικονομική ύφεση, έτσι για να συνεχίσει να γράφεται η θλιβερή της ιστορία.  Πάντα η μικρή μας Ελλαδίτσα ήταν ελεγχόμενη, πάντα οι ξένοι την είχαν στα χέρια τους. Σαν υιοθετημένη κοπέλα σε χέρια πλουσίων, που ήθελαν να την κανακέψουν, να την κάνουν όμορφη, να συνεχίσει μόνη της τη ζωή της. Μετά όμως τη ζήλευαν και την έπαιρναν πίσω ξανά. Δεν μπορούσε να ανασάνει η Ελλαδίτσα μας. Δεν μπόρεσε να μεγαλώσει τα παιδιά της. Κι αυτά ξενιτεύτηκαν.  Και όσο και αν ακούγεται ανέκδοτο  τα σενάρια περί ξενιτιάς το 2010, όταν η ανεργία εκτοξευτεί, πολλοί θα χαιρετίσουν και πάλι την μικρή τους Ελλαδίτσα. Προς αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Μήπως τελικά η ιστορία όντως επαναλαμβάνεται; Τι κι αν οι Έλληνες έχτισαν τον κόσμο, στην χώρα τους απέτυχαν. Γιατί ευθυνόμαστε όλοι για το φάντασμα που πλανάται πάνω από την χώρα μας. Επαναπαυτήκαμε στην «ονειρεμένη ζωή» του δημοσίου υπαλλήλου, ζούσαμε με ξένο χρήμα, που το επιστρέφαμε διπλάσιο, νιώθαμε βασιλιάδες με ξένες κορώνες. Καθένας χωριστά και όλοι μαζί δημιουργήσαμε την σύγχρονη Ελλάδα. Καταστρέψαμε τη φύση, εγκαταλείψαμε την ζωή στο χωριό για να μην μας αποκαλούν χωριάτες και για δήθεν περισσότερες ευκαιρίες στην πόλη. Και τώρα επιλέγουμε να επιστρέψουμε στην ζωή του χωριού βαφτίζοντας τα αγνά του προϊόντα «βιολογικά» το χωριάτικο σπίτι «φάρμα» ή «κτήμα», την αρχιτεκτονική του «ρουστικ» και τον τουρισμό του «αγροτουριστικό»…βάλαμε νέες ταμπέλες σε κάτι που είχαν κάποτε σε αφθονία οι παππούδες μας, το γνώρισαν οι γονείς μας και εμείς το μαθαίνουμε με περιτύλιγμα ευρωπαϊκό….γιατί έτσι είναι πιο chic. Kαι δεν φταίνε οι ηγέτες μας. Εμείς τους επιλέξαμε. Όλους ανεξαιρέτως. Και εμείς στο τέλος δεν θα τους αντέξουμε και εμείς θα ψάχνουμε για άλλες στεριές …να ξενυχτήσουμε....να τους ξεχάσουμε όλους εδώ…

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε και τους βαρέθηκα…δεν τους μπορώ..

Φιλικότατα,
Ρίζου Βίκυ